Είναι το «Ferto», όχι το Animals

Καταρχάς ξεκαθαρίζω ότι βλέπω Eurovision. 

Παλιά και τώρα. 

Θέλω να παρακολουθώ χορογραφίες, κοστούμια, τραγούδια, καλλιτέχνες και σκηνικές παρουσίες. Μεγάλες, μικρότερες αλλά και εφήμερες επιτυχίες.

Την εμβληματική μουσική σχολή της Μεγάλης Βρετανίας να μη μπορεί να σταυρώσει ούτε έναν βαθμό -στέλνοντας κάτι απίθανα τραγούδια εφάμιλλα με την κουζίνα της -και τους διάφορους περίεργους από τις πρωτεύουσες να ανακοινώνουν με αγωνία τη βαθμολογία. 

Έτσι έχω στο μυαλό μου τη Eurovision. Οπότε αυτό το νέο παιδί με τη φρέσκια φάτσα και το προσεκτικά ξυρισμένο μούσι που θα εκπροσωπήσει φέτος την Ελλάδα μας με το τραγούδι «Ferto» μια χαρά ταιριάζει στα κριτήριά μου. 

Και το τραγούδι εννοείται ταιριάζει. Για τα κριτήρια της Eurovision δηλαδή θεωρώ ότι ήταν μεγάλη έκπληξη για όποιον το σκέφτηκε αφού εδώ στην Ελλάδα κάπως σαν παραγωγοί της Motown συμπεριφέρονται οι περισσότεροι από εκείνους που βγαίνουν να μιλήσουν για αυτό το τηλεοπτικό, μουσικό, σόου. 

Γιατί μη μου πείτε πως αναλύοντας όλα αυτά που ακούγονται για τα βαθυστόχαστα και αλληγορικά μηνύματα του συγκεκριμένου κομματιού, δε νιώσατε κάπως έτσι.

Όλα τα πρωινάδικα, ακόμη και η δημόσια τηλεόραση σε κάποιες εκπομπές, μπήκαν σε αυτή τη... φαινομενολογική ανάλυση του «Ferto». 

Ούτε ένας χριστιανός δε βρέθηκε εκεί έξω να πει ότι εντάξει διαλέξαμε ένα τραγούδι που μια χαρά κουμπώνει επάνω στη Eurovision και πάμε για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. 

Όχι. Ντε και καλά να πούμε το κάτι παραπάνω για να δείξουμε ότι ξέρουμε να διαβάζουμε (και) πίσω από τους στίχους. Λες και αναλύουμε το Animals. 

Θα μου αντιτείνει βέβαια κάποιος: Και πώς αλλιώς θα μετρούσαμε πόσους «Μαστοράκηδες» έχουμε σε αυτή τη χώρα. Μια Eurovision περιμένουμε για να δούμε πόσοι είμαστε κάθε χρόνο. 

Καλή επιτυχία (από καρδιάς) στον συμπαθέστατο Akyla.